บทที่ 80 ฉันสัญญากับพวกนาย

บทที่ 80 ฉันสัญญากับพวกนาย

ก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่า

ราวกับหลอมรวมเข้าสู่ห้วงมิติอันว่างเปล่า ชั่วพริบตานั้น เย่หนิงรู้สึกราวกับทุกสรรพสิ่งช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจคล้ายถูกชะลอให้ช้าลงนับร้อยเท่า ราวกับภาพสโลว์โมชัน ตัวเขาเหมือนจมดิ่งลงสู่น้ำอันเหนียวหนืด ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวล้วนทิ้งภาพติดตาเอาไว้เบื้องหลัง

นี่คือ... ห้วงมิติแยกส่วนงั้นหรือ

เมื่อมองขาเหล็กกล้าขนาดยักษ์ที่ทะลุผ่านร่างไป เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตนเองได้แยกตัวออกจากโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

ณ ที่แห่งนี้ เขาคือผู้ไร้เทียมทาน!

ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน และไม่อาจสัมผัสแตะต้อง

ในสายตาของเขา ทุกสิ่งดูราวกับภาพยนตร์เงียบในยุคเก่า ทั้งโลกหลงเหลือเพียงสีขาวกับสีดำสองสีเท่านั้น