กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 74 น่ากระอักกระอ่วนใจ
เมื่อเมฆดำจับกลุ่มหนาทึบ บรรยากาศบนสมรภูมิก็ยิ่งทวีความตึงเครียดหนักอึ้ง
เสียงฟ้าร้องคำรามแว่วดังมาจากม่านเมฆ เม็ดฝนโปรยปรายราวกับเสียงกลองศึกก่อนเปิดฉากปะทะ หยาดน้ำสาดซัดลงมาอย่างถี่กระชั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับสมรภูมิที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ทั้งสามคนต่างเกิดความรู้สึกว่าตนเองช่างเล็กกระจ้อยร่อยขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจห้ามได้
เฉินหย่งอดไม่ได้ที่จะกระชับขวานยักษ์ในมือแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง ด้านข้างอย่างเฉินเหยาก็กัดริมฝีปากแน่น มือซ้ายคอยเปิดตรวจซองธนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยคลายความอึดอัดกดดันในใจลงได้
“มาแล้ว...”
เมื่อสายฟ้าเส้นแรกพาดผ่านม่านเมฆดำส่องสว่างไปทั่วผืนฟ้า เย่หนิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเสียงต่ำ สายตาทั้งคู่จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น
ชั่วพริบตานั้น บนเส้นขอบฟ้าที่เกลื่อนกลาดไปด้วยซากศพ คลื่นระลอกสีดำพลันม้วนตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง พุ่งทะยานเข้าหาแนวป้องกันราวกับหมึกดำที่กำลังซึมกลืนกระดาษเซวียนจื่อ
คลื่นซอมบี้ คลื่นซอมบี้ที่แท้จริง