บทที่ 23 ประกายแสงผ่าพิภพ

บทที่ 23 ประกายแสงผ่าพิภพ

เอี๊ยด—

เสียงยางบดถนนดังลั่นขณะเบรกกะทันหัน

เย่หนิงพลิกตัวลงจากรถ เงยหน้ามอง ‘ป่าคอนกรีต’ เบื้องหน้า ก่อนจะสวมหน้ากากกันพิษที่ซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้า

หลังใช้เวลาเดินทางนานถึง 4 ชั่วโมง บัดนี้ก็มาถึงแถบชานเมืองเทียนเฟิงในอดีต

มหานครแห่งมนุษยชาติในวันวาน บัดนี้แปรเปลี่ยนจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

ภายใต้มลทินของพลังวิญญาณ พุ่มไม้และพืชพรรณเขียวชอุ่มเจริญเติบโตจนกลืนกินทั่วทั้งเมือง อาคารสำนักงานสูงตระหง่านถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์เขียวขจี ต้นไม้ใหญ่สูงเฉียดร้อยเมตรแทงทะลุผนังกระจก หากไร้ยอดตึกแลนด์มาร์กไม่กี่แห่งที่ยังโผล่พ้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก กวาดสายตามองไป ที่นี่ก็แทบไม่ต่างอะไรจากป่าดงดิบ

ทั่วทั้งเมืองอบอวลไปด้วยไอพิษจากซากศพเน่าเปื่อยและก๊าซพิษที่บรรดาร่างกลายพันธุ์สร้างขึ้นตลอดทั้งปี

เขาซ่อนมอเตอร์ไซค์ไว้หลังพุ่มไม้อย่างระมัดระวัง แล้วจึงเริ่มเดินเท้าเข้าไป