บทที่ 16 การรอคอย

บทที่ 16 การรอคอย

บนรถออฟโรดขากลับ เย่หนิงอาศัยช่วงเวลาว่างมองออกไปนอกหน้าต่างตามความเคยชิน

ตัวรถโคลงเคลง สั่นสะเทือนไปตามแรงกระแทก

ถนนในเขตปลอดภัยที่สร้างขึ้นเมื่อสี่สิบปีก่อน พังทลายกลายเป็นหลุมเป็นบ่อตามกาลเวลามานานแล้ว

เมื่อผ่านเขตทหารที่ยังพอดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเข้าสู่ตัวเมืองชั้นนอก สองข้างทางก็เต็มไปด้วยตึกปูนซีเมนต์ชั้นเตี้ย พ่อค้าแม่ค้าเข็นรถตั้งกระโจมเบียดเสียดกันแน่นขนัด

สองฟากฝั่งของถนนแคบๆ มีน้ำเสียไหลนอง

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวเน่าเปื่อยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอุจจาระหมักหมม อบอวลไปทั่วทั้งเมืองชั้นนอก

"ขายปืนจ้าขายปืน! แป้งสาลีสิบห้าชั่งแลกได้หนึ่งกระบอก! ลำกล้องเกลียวทำมือ แถมกระสุนยี่สิบนัด!"

"เนื้อนกกระจอกสดๆ! ชั่งละสามแต้มเครดิต! แมลงสาบทอดชั่งละหนึ่งแต้ม!"