บทที่ 11 ช่วยอะไรฉันหน่อย

บทที่ 11 ช่วยอะไรฉันหน่อย

เขตปลอดภัยเทียนเฟิง ชุมชนผู้รอดชีวิตที่หก

เมื่อกระโดดลงจากรถออฟโรดสีเขียวทหาร เย่หนิงปรายตามองผู้ปลุกพลังขั้นหนึ่งระดับสูงสุดสี่คนที่ตามหลังมาไม่ไกลอย่างนิ่งสงบ

ในฐานะนักรบชั้นยอดที่คอยคุ้มกัน ทุกคนล้วนได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เพียงตามหลังมาเงียบๆ เท่านั้น

หากไม่ใช่เพราะเขาออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามตามใกล้เกินไป อีกฝ่ายคงแทบอยากส่งทหารมาอีกทั้งกองร้อยเพื่อล้อมหน้าล้อมหลังปกป้องเขาไว้

ยามบ่ายคล้อย แสงอาทิตย์อัสดงสาดทอสีแดงก่ำ

เย่หนิงผ่อนลมหายใจยาว พลางมองดูชุมชนผู้รอดชีวิตตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาด้วยความเงียบงัน

ที่นี่คือแหล่งอาศัยของเหล่าผู้รอดชีวิตธรรมดา และเป็นบ้านในชาติก่อนของเขา

ทั่วบริเวณชุมชนที่รกรุงรังราวกับโกดังโรงงาน เต็มไปด้วยผู้รอดชีวิตสวมเสื้อผ้าตัวสั้นขาดวิ่นเดินขวักไขว่

น้ำเน่าขังนอง กองขยะนอกรั้วลวดหนามสุมสูงพะเนินเป็นภูเขา ผู้รอดชีวิตใบหน้าซูบตอบหลายคนแบกตะกร้าคุ้ยหาเสบียงที่พอใช้การได้ท่ามกลางกองขยะด้วยแววตาไร้ความรู้สึกเป็นระยะ