กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288
เมื่อเหยียนหว่านได้ยินประโยคนี้ แล้วยังสบเข้ากับดวงตากลมใสไร้เดียงสาของเธอ หัวใจก็ราวกับถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงจนพรุน เลือดไหลซึมไปทั่วทุกหนแห่ง
เดิมทียังพออดกลั้นไหว แต่พอเป็นแบบนี้กลับยิ่งทรมานใจเข้าไปอีก
ลูกสาวของเธอ แม้ในยามที่สติไม่ค่อยแจ่มชัดก็ยังว่าง่ายจนน่าสงสาร ทั้งยังแตกต่างจากที่คนภายนอกเล่าลือกันอย่างสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้เป็นคนดีมาก
อย่างไรเสีย สายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ อีกทั้งยังเป็นลูกที่เธออุ้มท้องมาสิบเดือนและคลอดออกมากับมือ
เหยียนหว่านไม่เต็มใจจริงๆ ที่จะเป็นเพียงคนแปลกหน้า เป็นแค่แขกคนหนึ่งสำหรับลูกสาวของตัวเอง ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา "เยว่เยว่ ฉัน... ฉันเป็นแม่ของลูกนะ"