กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283
โจวเจิ้งชูชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่านี่เป็นคำพูดที่พ่อบ้านตั้งใจพูดออกมาเพื่อปลอบใจเขาหรือเปล่า
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยินดีที่จะเชื่อว่าคุณแม่เป็นห่วงเขา
แม้กระทั่งในตอนที่สติไม่ค่อยแจ่มใสก็ตาม
พ่อบ้านคิดว่าเขาเงียบไปเพราะไม่เชื่อ จึงอดพูดเสริมอีกสองประโยคไม่ได้ "คุณนายเอาแต่ถามคุณหมอเกี่ยวกับอาการป่วยของคุณมาตลอดครับ"
คำพูดนี้ไม่ได้เป็นการโกหก
แม้ว่าสิ่งที่คุณนายถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะเป็นเรื่องคุณชายน้อยจะตายหรือเปล่า
ถ้าตายไปแล้วจะช่วยให้ฟื้นขึ้นมาได้ไหม
ทำไมนักเรียนมัธยมปลายอายุสิบกว่าปีถึงตายได้เหมือนกัน