กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263
"คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะไม่รู้ได้ยังไง" เจียงเยว่ถูกเขาโอบเอวไว้ ตอนพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอยังฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง บางทีตัวเธอเองก็คงไม่ชอบสมมติฐานแบบนี้เช่นกัน
ผู้หญิงโง่เขลาคนนั้นที่สิ้นหวัง เอาแต่รอให้คนรักหันกลับมามองเธอสักครั้ง
พอนึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกเศร้า หากต้องใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมายเช่นนั้นไปตลอดชีวิต คงเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่ง
ทั้งชีวิตก็ไม่มีวันรอให้เขามารักเธอได้
ส่วนโจวจี้ก็ไม่มีวันได้คนรักของตัวเองกลับมาตลอดชีวิตเช่นกัน
คนที่ควรจะรักกันแท้ๆ กลับต้องมาอยู่เคียงข้างกันด้วยความผิดพลาดคลาดเคลื่อน และคงไม่มีทางลงเอยด้วยดีไปกว่านี้อีกแล้ว