กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256
สองคำนี้ถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน แววตาของโจวจี้ก็ดูอ่อนโยนไม่แพ้กัน ความกระวนกระวายใจในส่วนลึกของเธอราวกับค่อย ๆ สงบลงตามสองคำนี้จริง ๆ
ราวกับผีเสื้อที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ถูกสายลมอ่อนโยนพัดผ่านและลูบไล้แผ่วเบา ผีเสื้อที่หวาดผวาจนตัวสั่นยามพายุโหมกระหน่ำ ในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง เมื่อได้รับการปลอบประโลม ความหวาดกลัวก็ลดน้อยลง
เจียงเยว่ยังคงนอนอยู่บนตัวเขา เธอกะพริบตาใส่เขา ขนตาสั่นไหวสองครั้ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นราวกับไข่มุกดำล้ำค่าที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้โชว์ ดวงตากลมโตสวยงามที่กะพริบพร่างพรายคู่นั้นจ้องมองเขาตรง ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เธอก็นึกสนุกขึ้นมา แล้วพูดกับโจวจี้ว่า "คุณก้มหน้าลงหน่อย"