กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249
โจวจี้รู้ดีว่านางกำลังคิดเล็กคิดน้อยอยู่ในใจ จึงจงใจตามใจนาง
แม้นางจะทำเป็นไม่สนใจเขา จงใจเมินข้อความของเขา หรือแม้แต่พูดจาร้ายกาจใส่เขามากมาย เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด
นางโกรธก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว ระบายความโมโหออกมาบ้างย่อมเป็นสิ่งที่ควรทำ
หากแม้แต่ความโกรธยังไม่มีแล้ว เช่นนั้นคงแย่จริง ๆ
แต่ทว่า
โจวจี้เองก็ใช่ว่าจะไร้ขีดจำกัด หากนางคิดจะทอดทิ้งเขา ก็เป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น
สุนัขป่าที่งับกระดูกชิ้นเนื้อติดปากไปแล้ว จะหวังให้มันยอมคลายปากได้อย่างไรกัน