เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 245
เธอไม่มีแม้แต่เวลาจะปิดไฟ
โคมไฟประดับพู่ห้อยเหนือศีรษะส่องสว่างไปทั่วห้อง
โจวจี้ก้มตัวลงช้อนร่างหญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟาขึ้นมา ใช้เสื้อสูทคลุมร่างเธอไว้อย่างมิดชิด ทุกการเคลื่อนไหวแผ่วเบา ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังหลับสนิทตื่นขึ้นมา
บางทีเธออาจกลัวแสงไฟ
ร่างเล็กขยับซุกเข้าหาอ้อมแขนเขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะซ่อนใบหน้าไว้จนมิด โจวจี้กลัวว่าเธอจะหายใจไม่สะดวก จึงใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าเธอออกเบา ๆ เพื่อให้หายใจได้สะดวกขึ้น
แต่ไม่ถึงสามวินาที เธอก็ซุกหน้ากลับเข้าไปอีกครั้ง
โจวจี้อุ้มเธอเดินออกไป บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบลงอย่างรู้หน้าที่ สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองคนในอ้อมแขนเขา ร่างของหญิงสาวถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด แทบไม่เหลือส่วนไหนให้มองเห็น แม้แต่เส้นผมก็เหมือนจะถูกซ่อนไว้จนหมด มองไม่เห็นใบหน้าแม้แต่น้อย