กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240
"ผมรู้"
"วันนั้นผมรู้จริง ๆ ว่าเขากำลังจะไปทำอะไร"
"แต่ผมไม่ได้ห้ามเขา"
เพราะในเวลานั้น ตัวเขาเองก็เหนื่อยหน่ายกับองค์หญิงที่เอาแต่ใจที่สุดในวังเต็มทีแล้ว ทั้งการยั่วยุอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และการลอบสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความอดทนของเขามีไม่มากมาแต่ไหนแต่ไร และเขาก็เก็บมันไว้ให้เฉพาะคนที่สมควรได้รับเท่านั้น
สำหรับองค์หญิงหมิงอี๋ที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เขาอดทนอดกลั้นมามากพอแล้ว ความอดทนหมดลงตั้งแต่เนิ่น ๆ เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับนางอีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกดูแคลนอยู่บ้างกับพฤติกรรมของราชวงศ์ที่พอหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้ง พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้ง หากหลายปีมานี้ไม่ได้เขาคอยพลิกสถานการณ์ แคว้นเจียงคงถูกคนจากชายแดนเหนือกลืนกินดินแดนไปเกือบหมดแล้ว