เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238
แสงอรุณค่อย ๆ สาดส่องเข้ามานอกหน้าต่าง ลำแสงสีทองทะลุผ่านชั้นเมฆ ส่องสว่างไปทั่ว
เจียงเยว่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน นิ้วมือเรียวบางค่อย ๆ กำเข้าหากันโดยไร้สุ้มเสียง นางมีเหงื่อออกจนชุดนอนที่แนบติดกับร่างกายชื้นเหนียวเล็กน้อย
ผ่านไปเนิ่นนาน แววตาของเจียงเยว่จึงค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวา นางลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำด้วยใจลอย ๆ
หลังอาบน้ำเสร็จ นางก็พันผ้าขนหนูเดินออกมา
เส้นผมของเจียงเยว่เป่าแห้งไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง ยังคงชื้นเล็กน้อย หยดน้ำใสสองสามหยดไหลรินลงมาตามปลายผม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอจนถูกลมเย็นหรือไม่ ตอนนี้นางรู้สึกมึนหัวตื้อไปหมด ลำคอก็เจ็บอยู่บ้าง บางทีต่อมทอนซิลอาจอักเสบแล้ว
เจียงเยว่ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะปกตินางไม่ชอบกินยาอยู่แล้ว