เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224
"คุณไม่ต้องกังวลนะ" เจียงเยว่เขย่งปลายเท้า ยื่นมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเขาไว้ ดวงตากลมโตสีดำสนิทราวกับเพิ่งผ่านการชำระล้างด้วยสายน้ำ สะอาดบริสุทธิ์จนมองเห็นถึงก้นบึ้ง เธอมองโจวจี้ ก่อนจะแตะริมฝีปากลงตรงมุมปากของเขา แล้วพูดต่อว่า "ฉันชอบคุณนะ"
เธอไม่ได้เกลียดเขาสักหน่อย
ตอนนี้เธอยังชอบเขามากด้วยซ้ำ
นี่แหละคือช่วงเวลาที่คนอื่นเรียกกันว่าช่วงตกอยู่ในห้วงรัก
สีหน้าของโจวจี้ยังคงสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาให้เห็น เขาก้มหน้าลงโดยไม่ตั้งใจจนปลายจมูกสัมผัสกับปลายจมูกของเธอ ลมหายใจของทั้งคู่ใกล้ชิดกันจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เขากลืนความขมขื่นที่ติดอยู่ในลำคอลงไปอย่างเงียบงัน ก่อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "คุณช่วยชอบผมให้นานกว่านี้ได้ไหม?"
เจียงเยว่ถึงกับตั้งใจคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง ตอนนี้เธอยังไม่มีความรู้สึกเบื่อหน่ายต่อโจวจี้เลย ดูเหมือนว่าช่วงเวลาตกอยู่ในห้วงรักนี้จะดำเนินต่อไปได้อีกนานแสนนานจริง ๆ
"ฉันจะพยายามแล้วกัน"
ตาข่ายที่โจวจี้ค่อย ๆ ถักทอขึ้นอย่างใจเย็น เดิมทีเขาต้องการเพียงความรักจากเธอเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความปรารถนากลับเพิ่มพูนจนกลายเป็นความโลภ ทว่าตอนนี้เขากลับไม่กล้าเรียกร้องมากเกินไปอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ต้องการคือหาทุกวิถีทางเพื่อรั้งเธอไว้ข้างกาย
โจวจี้ไม่ได้ถามว่าเธอจะจากไปหรือไม่ เพราะเขามองทะลุความเข้มแข็งที่ฝังลึกอยู่ในตัวเธอได้จากท่าทีที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ใช้ชีวิตอย่างสบายใจและไม่ใส่ใจเรื่องราวรอบตัว