เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 124
"แม่ครับ ไม่มีใครรังแกผม"
เมื่อได้ยินเสียงนุ่มนิ่มนั้น เจียงเยว่ก็หลุดจากภวังค์ เธอก้มมองเจ้าก้อนแป้งน้อยในอ้อมแขน มือคันยุบยิบจนอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มเขาเบาๆ อีกครั้ง
เด็กคนนี้เชื่อฟังมาก
นิสัยก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด
ไม่ว่าจะเป็นนิสัยเย็นชาไร้หัวใจราวกับหินผาของผู้เป็นพ่อ หรือความเอาแต่ใจและวางท่าเหนือคนอื่นเพราะถูกตามใจเหมือนผู้เป็นแม่ เขาก็ไม่ได้รับสืบทอดมาเลย
เจียงเยว่สบตาเขา ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น เป็นเพราะฉันกินเค้กสตรอว์เบอร์รีของเธอจนหมดหรือเปล่า?"
ลองคิดในมุมกลับกันดู
ถ้ามีใครกินอาหารอร่อยๆ ที่เธอชอบจนหมดเกลี้ยง ตอนที่หิวจัดๆ เธอเองก็คงโกรธจนร้องไห้น้ำตาคลอได้เหมือนกัน
เด็กชายตัวน้อยที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องส่ายหน้า คิ้วตาของเขาคล้ายโจวจี้มากกว่า ดูงดงามแต่ก็แฝงความเย็นชา เขาพูดว่า "นั่นเดิมทีก็เก็บไว้ให้แม่กินอยู่แล้วครับ"