บทที่ 87

บทที่ 87

ภายในห้องจัดเลี้ยง แสงไฟสว่างไสวเจิดจ้า

คืนนี้เจียงเยว่สวมชุดเดรสยาวสีดำสนิทแหวกอกลึกเว้าหลังรัดรูป เธอสวมสร้อยเพชรเส้นบาง ผิวขาวราวดังหิมะที่เปลือยเปล่าออกมากว้างขวาง เส้นผมสีดำสนิทนุ่มสลวยดั่งแพรไหม ปลายผมที่ดัดลอนน้อยๆ คลอเคลียอยู่บนผิวเนื้อเนียนละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบ

เธอก้าวลงมาจากรถ สวมรองเท้าส้นสูงเจ็ดแปดเซนติเมตร วางมือเรียวลงบนฝ่ามือของโจวจี้อย่างไม่ใส่ใจ นิ้วมือนุ่มนิ่มถูกเขาประคองกุมไว้เบาๆ

ชายหนุ่มสวมสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว สวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำอีกชั้น ซึ่งทำให้เขาดูเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นไปอีกหลายส่วน