บทที่ 84

บทที่ 84

เจียงจื๋อไม่ได้ตอบตรง ๆ เขาหลุบตาลง แพขนตาหนายาวทอดต่ำ เอ่ยถามย้อนกลับมาเบา ๆ "ไม่ใช่ว่าเธอชอบกินหรอกเหรอ?"

เจียงเยว่ส่งเสียงอืมในลำคอ ผ่านไปครู่หนึ่งเธอจึงเอ่ยขึ้น "แต่ฉันอิ่มแล้ว ไม่ต้องการมันอีกแล้ว"

ก็เหมือนกับในตอนนี้ เธอก็ไม่ต้องการความหวังดีจากเจียงจื๋อเช่นกัน

เธอยังคงรู้สึกราวกับว่าสามารถสัมผัสได้ถึงความขมปร่าที่เจ้าของร่างนี้เคยได้รับจากเขา ความรู้สึกเจ็บปวดที่ระคนไปด้วยความอัดอั้นตันใจราวกับเข็มเล่มเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนที่ปักลงมา

เธอนั้นเฝ้ารอให้น้องชายของตนเองเข้าใจเธอสักนิด และทำดีกับเธอเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย

ต่อให้มีแค่เพียงนิดเดียวก็ยังดี

เธอไม่อยากถูกเขาปฏิบัติเหมือนเป็นตัวน่าอับอาย เธอบรรจงทำดีกับเขาอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังรอให้เขากลับมาทำตัวเหมือนในอดีต ยืนอยู่เคียงข้างคอยปกป้องเธอ