บทที่ 70

บทที่ 70

เจียงเยว่คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่เจียงจื๋อเกลียดเธอแท้ ๆ ทำไมถึงยังตามมารบกวนเธอไม่เลิกราอีก?

เธอกดบล็อกหมายเลขโทรศัพท์ไปสี่ห้าหมายเลขรวด ในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมหยุดเสียที

เธอเคยชินกับการขดตัวอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียงห้องนอน อาบแดดอุ่น ๆ ไม่นานก็โยนคนที่ไม่สำคัญทิ้งไปจากความคิด

แสงแดดในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงย่างเข้าสู่ฤดูหนาวไม่ได้เจิดจ้าจนแสบตา กลับอบอุ่นนุ่มนวลและสบายเป็นอย่างยิ่ง

เธอหาวออกมาครั้งหนึ่ง แล้วก็รู้สึกง่วงขึ้นมาจริง ๆ

หญิงสาวขดตัวอยู่บนเก้าอี้ มีผ้าห่มนุ่มสบายคลุมอยู่บนร่าง เธอค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างช้า ๆ