บทที่ 65

บทที่ 65

โจวจี้ตั้งค่าบัญชีของเจียงเยว่ไว้เป็นการแจ้งเตือนพิเศษ

ทันทีที่เธอโพสต์เวยป๋อ หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับได้รับการแจ้งเตือนความเคลื่อนไหว

กดเปิดเข้าไปดู เป็นภาพถ่ายด้านข้างขณะที่เธอนั่งอยู่บนขั้นบันไดของสนามม้าทอดสายตามองไปยังที่ไกลยามพลบค่ำ ในช่วงเวลาที่เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวถูกบันทึกไว้อย่างหยุดนิ่งในภาพถ่ายทีละช็อตทีละช็อต

เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ราวกับกำลังคิดเรื่องสำคัญบางอย่างอยู่

ดวงตาสีนิลคู่สวยคู่นั้น ดูคล้ายกับบรรจุผู้คนเอาไว้มากมาย แต่ก็คล้ายกับไม่ได้ใส่ใจใครไว้ในสายตาเลยสักคน

โจวจี้หลุบตาลง ทอดสายตาค้างอยู่ที่ภาพถ่ายนี้นานโข ทว่าภายในใจกลับรู้สึกราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งตกลงมา ความเจ็บแปลบในชั่วพริบตาที่พุ่งทะลุเนื้อหนังแผ่ซ่านต่อเนื่องไม่มีวันสิ้นสุด

เขาบอกไม่ถูกว่าทำไมพอเห็นกิริยาท่าทางแบบนี้ของเธอแล้ว ภายในใจถึงได้รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจขนาดนี้

อาจเป็นเพราะเขาไม่ชอบเห็นสีหน้าแบบนี้ของเธอ กระมัง ถึงได้รู้สึกทรมานใจขนาดนี้