บทที่ 57

บทที่ 57

หลังจากเธอจากไป

เจียงจื๋อยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย คนที่ปกติไม่เคยลนลานแม้ต้องเผชิญเรื่องคับขัน เวลานี้กลับดูทำอะไรไม่ถูกอย่างหาได้ยาก ไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไรดี

แสงแดดแผดจ้า ส่องกระทบผิวขาวซีดของชายหนุ่ม เผยให้เห็นความขาวซีดที่ดูผิดปกติ ราวกับไร้สีเลือดหล่อเลี้ยง

เพื่อนร่วมห้องพักที่อยู่หอเดียวกันเห็นเขายืนนิ่งเหม่อลอยอยู่ไกล ๆ จึงเดินเข้าไปตบไหล่เบา ๆ "นายเป็นอะไรไป?"

เจียงจื๋อค่อย ๆ ดึงสติกลับมา สีหน้ายังคงซีดขาว เส้นเลือดสีเขียวบริเวณลำคอปรากฏให้เห็นราง ๆ เขาส่ายหน้า น้ำเสียงแหบพร่า "ไม่มีอะไร"

เพื่อนร่วมห้องคุ้นชินกับนิสัยพูดน้อยของเขาอยู่แล้ว จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

จากนั้นก็อดหยอกล้อเขาไม่ได้ "เมื่อกี้ดาวคณะวรรณศาสตร์วิ่งมาถามเบอร์โทรนายกับฉันด้วยนะ ไอ้หนุ่ม นายเนื้อหอมจริง ๆ"

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ส่งเสียงตอบ

อีกฝ่ายจึงเริ่มไล่เรียงต่อว่า ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย มีสาว ๆ กี่คนแล้วที่วิ่งมาขอเบอร์โทรศัพท์จากเขา แต่แม่งทั้งหมดก็แค่มาขอเบอร์ของเจียงจื๋อเท่านั้น