บทที่ 39

บทที่ 39

เจียงจื๋อสัมผัสได้ถึงโทสะร้อนระอุที่ค่อย ๆ สงบลง จนกระทั่งมอดดับไปอย่างสิ้นเชิง ภายในอกของเขาราวกับถูกพายุหิมะอันหนักหน่วงพัดโหมเข้ามาแช่แข็ง

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่า หากสามารถตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอได้อย่างสิ้นเชิง ก็คงเป็นเรื่องที่เขาปรารถนาจนแทบทนรอไม่ไหว

แต่เมื่อได้เผชิญหน้ากับการผลักไสอย่างไม่ปิดบังของเธอจริง ๆ ในใจกลับมีความเจ็บปวดผุดขึ้นมาเป็นระลอก ราวกับถูกหางผึ้งทิ่มแทงเบา ๆ เพียงครั้งเดียว แม้ไม่รุนแรงและไม่ได้ยืดเยื้อก็ตาม

เจียงจื๋อมองเธอ ดวงตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธจนเป็นเช่นนี้หรือไม่

สายตาคมกริบของเขาราวกับกำลังมองเธอเป็นคนชั่วร้ายที่ก่อกรรมทำเข็ญมานับไม่ถ้วน

เขาเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ทำเรื่องชั่วไว้มากมาย สักวันก็ต้องได้รับผลกรรม"