บทที่ 37

บทที่ 37

หญิงสาวใบหน้าซีดขาวสะอื้นไห้เอ่ยประโยคนี้ออกมา ท่าทางน่าสงสารน่าเห็นใจเช่นนั้น ไม่ว่าใครเห็นต่างก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้

ในเวลานี้เธอดูอ่อนแอ แต่กลับมีความงดงามเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

เจียงจื๋อมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม คิ้วยิ่งขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูหนักอึ้ง ราวกับภายในใจมีคำตอบอยู่แล้ว

ส่วนจ้าวซูเหยียนเพิ่งสะอื้นถามโจวจี้จบประโยค ก็หมดสติไปเสียแล้ว

เจียงจื๋อไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น เขาช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบร้อนพาไปยังห้องพักผ่อน แล้วให้พนักงานบริการไปตามหมอมา

หลังจากตรวจดูเบื้องต้น หมอก็บอกว่าเธอเพียงแค่ตกใจมากเกินไป จึงหมดสติไปกะทันหัน