บทที่ 23

บทที่ 23

แววตาดำขลับของชายหนุ่มใสสะอาดและมืดสนิท สายตาหยุดค้างอยู่บนใบหน้าของเธอเป็นเวลานาน

เจียงเยว่ถูกเขามองด้วยสายตาที่จ้องเขม็งตรงมาเช่นนี้ แม้จะไม่ถึงกับอึดอัดตัว แต่กลับมีความรู้สึกไม่สบายใจคล้ายถูกคุกคามเสียมากกว่า

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้สายตาจะดูสงบนิ่ง แต่ความรู้สึกของการรุกรานกลับบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

เจียงเยว่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะอยากโมโห "คุณมองหน้าฉันแบบนี้ทำไม?"

น้ำเสียงของเธอแย่เอามากๆ ราวกับแมวขนฟูที่ถูกคนเหยียบหางเข้าให้ เหมือนว่าวินาทีถัดไปเธอคงจะหลุดปากพูดประโยคทำนองว่า "ถ้ายังมองอีกฉันจะควักลูกตาแกไปให้สุนัขกิน" ออกมาแน่ๆ

อันที่จริง เจียงเยว่อยากจะขู่เขาแบบนั้นจริงๆ

ทว่าเธอกค่อยๆ คุ้นชินกับกฎระเบียบของโลกยุคปัจจุบันแล้ว ในเมื่อการฆ่าคนทางฝั่งนี้เป็นเรื่องผิดกฎหมาย เช่นนั้นการควักลูกตาคนก็ย่อมผิดกฎหมายเช่นกัน