บทที่ 13

บทที่ 13

ยามเย็น

บ้านใหญ่ตระกูลโจว

ในห้องรับแขกมีเสียงบรรเลงเปียโนไพเราะลอยแว่วมา

จ้าวซูเหยียนนั่งอยู่หน้าแป้นเปียโนสอนเด็กน้อยด้วยความอดทน นางทุ่มเทความพยายามมากแล้ว แต่ดูเหมือนว่าคุณชายน้อยแห่งบ้านผู้ว่าจ้างจะยังคงไม่มีความสนใจใด ๆ ทั้งสิ้น

ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นด้วยความเย็นชาและประณีต

สีหน้าไร้ความรู้สึกแฝงความกดดันที่มีเพียงผู้ใหญ่เท่านั้นถึงจะมีด้วยซ้ำ

เมื่อเวลามาถึง ตัวโน้ตตัวสุดท้ายก็หยุดลง

เด็กชายตัวเล็กหน้าตาน่ารักยืนขึ้น "คุณครู วันพรุ่งนี้คุณครูค่อยมาใหม่นะครับ"

ในใจของจ้าวซูเหยียนมีความตื่นตระหนกที่บรรยายออกมาไม่ได้ เธอต้องการงานนี้มาก ค่าตอบแทนสูงกว่าข้างนอกถึงสิบเท่า