กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 266 ปลีกตัวจากกระดานหมาก สถาปนาตนเป็นราชัน
ฮั่วหรานกับเซิ่งหวยเหรินยืนอยู่คนละตำแหน่ง แนวคิดในการจัดการเรื่องราวจึงแตกต่างกันลิบลับ ฮั่วหรานไม่มีทางก้าวก่ายตัดสินใจเรื่องใดแทนเซิ่งหวยเหรินอย่างเด็ดขาด ในใจเขาก็กระจ่างดีว่าต่อให้ตนจะเสนอแนะออกไป เซิ่งหวยเหรินก็อาจไม่ยอมรับฟัง
หลังจากส่งซูหว่านที่ห้องรับแขกเสร็จ ฮั่วหรานก็ก้าวเท้าอย่างเบาสบาย วิ่งปราดเดียวมาถึงข้างกายหลี่อันหนิง เขาค้อมตัวลงเล็กน้อย เอาหูแนบลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาของเธออย่างระมัดระวัง แววตาแฝงความคาดหวังไว้หลายส่วน “สามเดือนครึ่งแล้ว น่าจะร่วมห้องกันได้แล้วมั้ง”
พวงแก้มของหลี่อันหนิงเห่อร้อน ยื่นมือออกไปผลักศีรษะของเขาออกอย่างเคือง ๆ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย “วัน ๆ ในหัวมีแต่เรื่องลามกพวกนี้ ผู้หญิงตั้งเยอะแยะยังไม่พอให้คุณนอนด้วยอีกเหรอ ยังจะมาคอยพะวงกับคนท้องอย่างฉันอยู่ทุกวี่ทุกวัน”
ฮั่วหรานตีหน้าสลด เผยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ พึมพำตัดพ้อเสียงเบา “อุ้มท้องตั้งสิบเดือน คลอดเสร็จก็ยังต้องพักฟื้นอีกอย่างน้อยเดือนครึ่ง รวม ๆ กันแล้วเกือบปี จะให้ฉันทนยังไงไหว”
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารน่าเวทนาของฮั่วหราน หลี่อันหนิงก็อดใจอ่อนลงไม่ได้ น้ำเสียงผ่อนปรนลงเล็กน้อย พลางยื่นมือไปลูบท้องของตัวเองเบา ๆ “งั้นคุณก็เบา ๆ หน่อย ตอนนี้คุณมีลูกคนนี้แค่คนเดียวนะ”