กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 257 งานเลี้ยงหรูแรกพานพบ วายุพิสุทธิ์พัดผ่าน
เซี่ยจือสาวเท้าอย่างกระฉับกระเฉง พาฮั่วหรานเดินมาตรงหน้าวงล้อมของเหล่าหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยกับสาวน้อยรูปโฉมงดงามพิสุทธิ์ที่นั่งอยู่ใจกลางฝูงชนด้วยสีหน้าเบิกบานใจ “เยี่ยนเกอ ฉันพาคนมาแล้ว”
สาวน้อยงดงามยิ่งนัก เป็นคนที่หน้าตาผุดผ่องไร้มลทินที่สุดเท่าที่ฮั่วหรานเคยพบเจอ ผิวพรรณขาวซีดจนแทบโปร่งแสง แฝงเร้นความรู้สึกบอบบางแตกสลายอย่างคนขี้โรคไว้จาง ๆ ชวนให้ผู้คนเกิดความสงสารเวทนาขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว ทว่าความเลอโฉมนั้นกลับงดงามจนชวนให้มโนจิตเคลิบเคลิ้มลุ่มหลง
สาวน้อยยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นบาง ๆ เอ่ยปากแนะนำตัวขึ้นก่อน “สวัสดี ฉันชื่อเซี่ยเยี่ยนเกอ”
“สวัสดี ฉันชื่อฮั่วหราน นี่คือภรรยาของฉันหลี่เสวี่ยเหยา” ฮั่วหรานมีสีหน้าจริงจัง เบี่ยงตัวแนะนำหลี่เสวี่ยเหยาที่อยู่ข้างกายออกมา
เซี่ยเยี่ยนเกอยิ้มบาง ๆ “พี่เซี่ยจือเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังแล้ว” รอยยิ้มนี้ผ่อนคลายและอ่อนโยน ฮั่วหรานรู้สึกเพียงว่าความตึงเครียดในใจพลอยสลายไปหลายส่วน อารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก