กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 235 จิตใจเปี่ยมความอบอุ่น ไม่หวั่นเกรงการสาดน้ำสกปรก
ถ้าเป็นคนฉลาด เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติก็อาจจะไม่เอ่ยปาก ทว่าคนอย่างหลี่อันหนิงกับเฉียวหลินนานั้นจัดอยู่ในกลุ่มที่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไร
เมื่อเห็นเฉียวหลินนามีท่าทีเช่นนี้ ฮั่วหรานก็รู้สึกทนดูไม่ได้เช่นกัน จึงเอ่ยปลอบเสียงเบา “ตอนเด็ก ๆ ฉันอาจจะลำบากเกินไปจนเสียรากฐานร่างกาย พอตอนนี้ฟื้นฟูร่างกายกลับมาได้แล้ว ไม่แน่ว่าเธอเองก็อาจจะมีขึ้นมาตอนไหนก็ได้ อีกอย่าง ทางฝั่งอันหนิงก็ยังไม่แน่ชัดเลย”
“อืม! อืม!” เฉียวหลินนาขานรับเสียงเบา
“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้หวังให้เธอต้องมีลูกอะไรหรอก เธออายุปาเข้าไปเกือบสี่สิบแล้ว การมีลูกก็ถือเป็นมารดาตั้งครรภ์วัยสูง มันอันตรายเกินไป แถมการคลอดลูกยังบั่นทอนร่างกายเธอมากเกินไป ฉันไม่อยากให้เธอแก่ตัวลง”
คำพูดนี้เข้าหูเฉียวหลินนาแล้วกลับรู้สึกอบอุ่นในใจ “ฉันฟังนาย!”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเด็กกว่าเธอตั้งยี่สิบปี เธอจะยังต้องกังวลเรื่องการเลี้ยงดูตอนแก่ไปทำไมกัน”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ แม้ในใจจะรู้สึกอบอุ่น ทว่าชั่วขณะนั้นเฉียวหลินนากลับไม่รู้ว่าตนเองควรร้องไห้หรือหัวเราะดี
อายุสามสิบเก้าปีคอยตอกย้ำเตือนเธออยู่ตลอดเวลาว่าไม่ใช่วัยสาวแล้ว แม้จะดูแลตัวเองดีแค่ไหน ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงปัญหาความเป็นจริงที่อายุกำลังพุ่งตรงสู่เลขสี่ได้