กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 197 สามผู้ยิ่งใหญ่ร่วมมือ ฉันขอทลายค่ายกลเอง
คอนเสิร์ตจบลงยังไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์มือถือส่วนตัวอย่างแท้จริงของเขาก็ดังขึ้น สายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลกเบอร์หนึ่ง
เมื่อมองเบอร์แปลกยาวเหยียดนั้น ฮั่วหรานมั่นใจมากว่าต้องเป็นคนที่ตนรู้จักอย่างแน่นอน มิฉะนั้นคงไม่โทรหาเขาในเวลานี้และช่วงจังหวะนี้ อีกฝ่ายรู้ชัดเจนมากว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
ทว่าเขาไม่ได้กดรับสายในทันที แต่กลับรออยู่ตลอด จนกระทั่งสายใกล้จะตัดไปเอง ฮั่วหรานถึงได้กดปุ่มรับสาย “ฮัลโหล สวัสดี ใครน่ะ”
“ฉันคือเฝิงจิ้ง ยินดีด้วยที่คอนเสิร์ตของนายสำเร็จลุล่วงด้วยดีอย่างระยะสมบูรณ์”
“ขอบคุณมากผู้เฒ่าเฝิง”
“เรื่องของวันนี้ฉันด่าเขาไปแล้ว เด็กคนนี้ทำอะไรไม่ผ่านสมอง ทั้งยังถูกคนอื่นหลอกได้ง่าย ฉันคนเป็นท่านพ่อก็จนปัญญาเหมือนกัน”
“ผู้เฒ่าเฝิง ท่านโทรหาผมสายนี้คงไม่ใช่เพื่อจะพูดเรื่องพวกนี้หรอกนะ”
เฝิงจิ้งหัวเราะหึ ๆ น้ำเสียงมีความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย “คือว่านะ เจ้าเด็กเหยี่ยนโจวคนนี้เนื้อแท้ของเขาไม่ได้เลวร้าย แค่สมองขาดไปเส้นหนึ่ง ความคิดใสซื่อ เลยถูกคนอื่นชักจูงไปในทางที่ผิดได้ง่าย”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในใจของฮั่วหรานก็สบถเงียบ ๆ คำหนึ่ง ‘ถ้าเฝิงเหยี่ยนโจวบ้านนายเป็นคนดี เช่นนั้นจางฮ่าวหรานก็คงเปิดโรงทานแล้วล่ะ’