กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 132 ปลอบโยนเด็กสาว ลมซ่อนในสนามกีฬา
ฮั่วหรานก้มมองเสิ่นหนานซูที่เป็นก้อนตัวเล็กกระจิริด แม้ร่างเล็กจะนุ่มนิ่ม ทว่านอกจากใบหน้าเล็กที่ชวนให้คนอยากก่อคดีจนห้ามใจไม่อยู่แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดดึงดูดเขาได้จริง ๆ
ชั่วพริบตานั้น สายตารังเกียจก็เผยออกมาจนล้นเปี่ยม ผลปรากฏว่าสายตานี้ยังถูกเสิ่นหนานซูจับได้อีก “ดูคุณสิ คุณรังเกียจฉันชัด ๆ!”
“ฉันจะบ้า... ยัยเด็กกะโปโลผอมแห้งอย่างเธอ หน้าอกไม่มี ก้นก็ไม่มี ฉันจะไปถูกใจอะไรเธอได้ มองแค่หน้าหรือไง!” ฮั่วหรานสวนกลับอย่างหงุดหงิด
คำพูดนี้ทำเอาเสิ่นหนานซูเสียศูนย์ทันที โมโหจนร้องไห้ออกมาตรงนั้น “คุณพูดแบบนี้กับคนอื่นได้ยังไง ฉันเป็นผู้หญิงนะ!”
ผู้ชายร้อยทั้งร้อยล้วนกลัวผู้หญิงร้องไห้ โดยเฉพาะผู้หญิงสวย ฮั่วหรานเองก็ไม่พ้นเรื่องนี้ สำหรับน้ำตาของเด็กสาวเขาก็ไร้แรงต้านทานเช่นกัน สมองพลอยกลายเป็นแป้งเปียก และไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไรเช่นเดียวกัน
“โธ่ พอแล้ว ๆ ไม่ร้องนะ ฉันไม่ได้รังเกียจเธอ เธอยังเด็ก หน้าอกหรือก้นอะไรพวกนั้นเดี๋ยวต่อไปก็มีเองแหละ!”
ฮั่วหรานไม่พูดเช่นนี้ยังจะดีกว่า พอพูดออกไป เสิ่นหนานซูกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้น “ฉันอายุยี่สิบเอ็ดแล้วนะ จะไปมีต่อไปอะไรที่ไหนเล่า!”