เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 129 วางค่ายกลป้องกันทุกย่างก้าว หลุมพรางถึงชีวิต
ฮั่วหรานมองไปทางผู้กำกับกัวฟ่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เจ้าเฒ่าคนนี้ช่างมีความคิดไม่เลว โต้วเจียเจียคนนั้นได้เพิ่มฉากที่ขับเน้นตัวละครเข้ามาสองสามฉาก แม้จะไม่มาก แต่คนที่อ่านบทภาพยนตร์จนขึ้นใจอย่างเขากลับมองออกได้ในแวบเดียว
ทว่ามองออกแล้วจะทำไม คนหนึ่งเต็มใจตีอีกคนก็ยอมให้ตี ฮั่วหรานไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว ต่อให้แย่งช็อตภาพของเขาไป เขาก็ไม่สนใจ ต่อให้ไม่ให้เขาออกหน้ากล้องเลยก็ยังได้ อย่างไรเสียเงินก็โอนเข้าบัญชีบริษัทแล้ว ส่วนของตัวเองก็บริจาคไปแล้ว จะมีช็อตภาพหรือไม่เขาก็ไม่สน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แค่ให้โต้วเจียเจียมีช็อตภาพเพิ่มไม่กี่ช็อต และไม่ได้มาแย่งช็อตภาพของเขาเสียหน่อย
แท้จริงแล้ว การที่ฮั่วหรานเลือกบริจาคเงินให้กองทุนการกุศลของคนอื่นก็เป็นเรื่องจำยอม เขาเพิ่งเข้าวงการมา หลายเรื่องยังไม่ประสีประสา
รอให้ตนเองยืนหยัดในวงการบันเทิงได้อย่างมั่นคง และสร้างกิจการจนประสบความสำเร็จในภายภาคหน้า ถึงเวลานั้นค่อยก่อตั้งกองทุนการกุศลของตัวเองขึ้นมา ทำเรื่องอะไรก็ย่อมสะดวกสบายกว่า
ฮั่วหรานไม่สนใจเฉียวหลินนา แต่เดินตรงไปยังด้านหลังของกัวฟ่างแล้วทักทายสั้น ๆ “ผู้กำกับกัว”