กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 100 ศึกวาจาคมกริบ ยกระดับชั้นเชิงเต็มพิกัด
ในช่วงเวลาที่บรรยากาศภายในงานกำลังคุมเชิงตึงเครียดและมีคลื่นใต้น้ำซัดส่ายอยู่นั้น ฮั่วเข่อฉิงก็ค่อย ๆ ก้าวเดินออกมาจากฝูงชน ระหว่างคิ้วและตามีความเจ็บปวดใจและตำหนิติเตียนอยู่หลายส่วน เธอจ้องตรงไปที่ฮั่วหรานแล้วเอ่ยปาก “ฮั่วหราน นายทำตัวแบบนี้ มันต่างอะไรกับอันธพาลข้างถนน พ่อกับแม่รู้เข้าจะเสียใจแค่ไหนกัน”
เมื่อฮั่วหรานได้ยินดังนั้น ก็ถอยหลังพรวดไปก้าวหนึ่ง บนใบหน้าแสร้งทำท่าทางตื่นตระหนกตกใจอย่างเกินจริง น้ำเสียงแฝงความประชดประชันและรู้สึกไร้สาระเต็มพิกัด “เชี่ย เธอยังมีหน้ามาคุยกับฉันอีกเหรอ!”
ความสุขุมและการกล่าวโทษบนใบหน้าของฮั่วเข่อฉิงแข็งค้างไปในทันที รูม่านตาหดเล็กลง สองตาเบิกกว้างขึ้นมาฉับพลัน ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อ ชั่วขณะนั้นถึงกับพูดไม่ออกติดอ่างขึ้นมา “ฉัน... ฉันจะไม่มีหน้าคุยกับนายได้ยังไงกัน!”
“เธอมาหาฉันที่หนานตู เงินสดหกร้อยล้านที่ฉันขอไม่มีให้ เงินต้นไม่ให้ ดอกเบี้ยก็ไม่ให้ ดอกเบี้ยปรับยิ่งไม่ต้องพูดถึง สรุปคือพวกเธอตั้งใจจะไม่ควักสักแดงเดียว แล้วรับลูกชายที่ทำเงินปีละเกินร้อยล้านกลับบ้านไปคนหนึ่งสินะ?”
“ตระกูลฮั่วมีลูกไร้สมองแบบเธอ ล้มละลายช้าเร็วก็ต้องเกิด ถึงตอนนั้นก็คงเล่นไม้นวมด้วยการกดดันด้วยศีลธรรม ให้ฉันออกเงินออกแรงอีกล่ะสิ!”
“สรุปคือถ้าฉันยอมรับพ่อขึ้นมาตอนนี้ หันกลับไปก็ต้องกราบไหว้บรรพชนเป็นโขยงเลยสิ! เรื่องดี ๆ ทั่วใต้หล้านี่ยกให้ตระกูลฮั่วของพวกเธอฮุบไปให้หมดเลยดีไหม!”