Chapter 0004

ตอนที่ 4 โรงเรียนฟ้าบุพกาล ยึดมั่นความตื่นรู้และวินัยเพียงลำพัง

ฮั่วหรานก้าวเท้าเดินเข้าห้องเรียนสายศิลป์ของตนเอง สายตากวาดมองทั่วห้องอย่างเรียบเฉย แถวหลังของห้องเรียนมีควันสีเทาขาวลอยเอื่อยขึ้นมาเป็นสาย กระจายตัวอย่างเฉื่อยชาในอากาศอันขุ่นมัว

นักเรียนชายสองสามคนขดตัวอยู่ในมุม ก้มหน้าพ่นควันบุหรี่ หัวเราะเฮฮาเสียงเบาเป็นพัก ๆ ท่าทางชำนาญและตามใจตนเอง การสูบบุหรี่ในโรงเรียนสำหรับนักเรียนจิ่วจงแล้วถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่พบเห็นจนชินตา กฎโรงเรียนไร้ประโยชน์ ไม่มีนักศึกษาคนไหนเกรงกลัว และไม่มีอาจารย์คนไหนยอมเสียเวลามาห้ามปราม

สีหน้าของเขาไร้คลื่นลม แววตาไม่ปรากฏความไหวติงแม้แต่น้อย ไม่มีแวบความคิดที่จะยุ่งเรื่องคนอื่นเลยแม้แต่นิด การลอยคอฝ่ามรสุมมาสองชาติภพทำให้เขาเข้าใจแต่เนิ่น ๆ แล้วว่า ความฟ้าบุพกาลและความตกต่ำของผู้อื่นล้วนเป็นทางเลือกส่วนบุคคล ไม่จำเป็นต้องไปวิพากษ์วิจารณ์ และยิ่งไม่จำเป็นต้องเข้าไปก้าวก่าย