กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตีสองกว่า ๆ
หลิงเยี่ยนไม่ยอมนอนอยู่ในห้องตัวเองดี ๆ กลับแอบมาที่หัวเตียงของเธอแล้วจ้องมองเธอ
ไป๋เนี่ยนชูเงียบ:“……”
ถ้าเป็นคนที่หัวใจไม่ค่อยดี คงถูกเขาทำให้ตกใจจนหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว
ดวงตาคมดำสนิทของหลิงเยี่ยนแทบกลมกลืนไปกับความมืดหนาทึบ มาพร้อมความหม่นหมองที่ไม่อาจละลายหายไป เขายืนเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียง สายตาจับจ้องไล้ไปตามใบหน้าของเธอ ใต้ดวงตามีความว้าเหว่ที่บรรยายไม่ถูกซ่อนอยู่ และยังมีความยึดติดที่ไม่อาจปล่อยวาง
แววตาของเขาไม่ได้ร้อนแรงเลยสักนิด แต่ไป๋เนี่ยนชูกลับรู้สึกราวกับทั้งตัวถูกเผาไหม้ทะลุ