กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวี่มู่หยางยังไม่ได้ขึ้นรถทันที
ใบหูของเขาแต้มสีชมพูจาง ๆ ใต้แสงไฟถนน ขนตาทอดต่ำลง ทิ้งเงาเล็ก ๆ ไว้บนเปลือกตา
“เนี่ยนชู…”
เขาจงใจทำเสียงให้อ่อนลง หางเสียงออดอ้อนเหนียวหนึบดังขึ้นข้างหูไป๋เนี่ยนชูราวกับตะขอ
“หืม?”
“เธอไปฉลองที่บ้านฉันดีไหม?”
สวี่มู่หยางกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนอ้อนวอนว่า “ลี่จื่อก็รอเจอเธออยู่ที่บ้านเหมือนกัน”
“แล้วก็…ฉันมีเรื่องเซอร์ไพรส์จะมอบให้เธอด้วย”
ไป๋เนี่ยนชูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เธอสบตากับสวี่มู่หยาง และอ่านพบทั้งความคาดหวัง ความประหม่า รวมถึงความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ในดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น