กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากความเงียบงันผ่านพ้นไป
กู้จิ่นสิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดกับไป๋เยี่ยนอวิ๋นว่า “นายกลับไปก่อน ฉันจะอยู่คุยกับเสี่ยวชูสักหน่อย”
ไป๋เยี่ยนอวิ๋นพยักหน้ารัว ๆ ตอบรับทันทีราวกับเพิ่งวางภาระใหญ่หลวงลง “งั้นฉันไปก่อน”
หากอยู่ต่อไป ความเข้าใจที่แทบจะพังทลายอยู่แล้วของเขาคงถูกพลิกคว่ำจนหมดแน่
ไป๋เยี่ยนอวิ๋นไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของไป๋เนี่ยนชู และยิ่งไม่รู้ความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงที่แท้จริงระหว่างเธอกับเสิ่นเฉาเซิ่ง
เมื่อไล่เขาออกไปได้แล้ว กู้จิ่นสิงจึงจะพูดสิ่งที่อยากพูดจริง ๆ ออกมา
กู้จิ่นสิงหลุบตาลง ปลายนิ้วจิกฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ
ความเจ็บหน่วง ๆ นั้นทิ่มแทงจนฝ่ามือด้านชา ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย