กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันถัดมา เจียงเหมิงกับพวกเธอก็มาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง
แน่นอนว่า—หลัก ๆ แล้วพวกเธอมาหาไป๋เนี่ยนชู
“เนี่ยนชู เพื่อนเธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?”
ทันทีที่เจียงเหมิงเอ่ยปาก เธอก็จัดเสิ่นเฉาเซิ่งให้เป็นเพื่อนธรรมดาของไป๋เนี่ยนชูโดยอัตโนมัติ
เย่ซือเหยาถือซุปไก่ที่เธอต้มเองไว้ในมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ลำบากเธอแล้ว เดี๋ยวดื่มซุปไก่สักหน่อย จะได้บำรุงร่างกาย”
หลิ่วจือเวยกับเวินซานซานมองอยู่ข้าง ๆ จนแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ตามหลักแล้ว—ซุปไก่มีไว้ต้มให้คนป่วยดื่ม แต่เย่ซือเหยากลับเอาแต่ต้มให้ไป๋เนี่ยนชูบำรุงร่างกาย
ราวกับการที่ไป๋เนี่ยนชูเฝ้าดูแลคนป่วยนั้นทั้งเหนื่อย ทั้งลำบาก ทั้งน่าน้อยใจอย่างไรอย่างนั้น