กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินอวี่เจ๋อดื่มน้ำชาในถ้วยจนหมดรวดเดียว แต่ไม่ว่าจะดื่มกี่ถ้วย ก็ไม่อาจดับไฟโทสะในอกที่ลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ ได้
“หลิงเยี่ยน” เขาหัวเราะเยาะขึ้นมาอย่างกะทันหันแล้วเอ่ยว่า “แค่กินข้าวมื้อเดียวเอง ไม่เห็นต้องตัวติดกันขนาดนี้เลย”
หลิงเยี่ยนเหลือบตาขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงฉงนไม่เข้าใจว่า “ผมป้อนข้าวแฟนตัวเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”
“ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”
เฉินอวี่เจ๋อกอดอกเอนตัวไปด้านหลัง ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า
“แค่รู้สึกว่านายน่าสนใจดี ทำเหมือนถ้าไม่ประกาศความเป็นเจ้าของแบบนี้แล้ว คนจะหนีไปอย่างนั้นแหละ”
คำพูดนี้ทั้งตรงไปตรงมาและแหลมคม บรรยากาศในห้องส่วนตัวพลันตึงเครียดขึ้นในพริบตา