ตอนที่ 225 ผมเป็นลูกหมาตัวเดียวหรือเปล่า

“……”

ไป๋เนี่ยนชูเม้มริมฝีปากอย่างจนปัญญา

เธอยกมือขึ้นคว้าผมด้านหลังศีรษะของซูอี้อัน แล้วดึงเบา ๆ อย่างมีแรง

“ยังไม่ลุกอีก?”

ซูอี้อันไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองจะทำตัวเหมือนหนุ่มเสแสร้งอ่อนแอ จงใจนอนพาดอยู่บนตักผู้หญิงแล้วออดอ้อนสารพัดแบบนี้

ขนตาของเขาสั่นไหว เมื่อความเจ็บแปลบสายหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างฉับพลัน เขาก็สูดปากเบา ๆ

เสียงหายใจค่อย ๆ หนักขึ้น ความหลงใหลยิ่งทวีความรุนแรง

แค่ถูกดึงผมครั้งเดียว จะเจ็บสักแค่ไหนกัน

แต่เขากลับยังแสร้งทำท่าทางบอบบางและน่าสงสารออกมาได้

ระบบที่อยู่ด้านข้างมองจนตาค้างอ้าปากหวอ สีหน้าที่มองซูอี้อันราวกับได้พบคนเสแสร้งดอกบัวที่หาใครเทียบไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเหลือเชื่อ