ตอนที่ 207 ผมยอมเป็นลูกหมาของไป๋เนี่ยนชู

‘สวี่มู่หยาง นายเป็นหมูหรือไง!’

สวี่มู่หยางซบแก้มที่ร้อนผ่าวลงบนฝ่ามือ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองไม่หยุด…เดี๋ยวนะ

เขาคิดไปคิดมาก็ชะงักขึ้นมาทันที

เอาเถอะ จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้หงุดหงิดขนาดนั้น

พวกที่เอาความเมาแล้วทำเกินเลยมาเป็นข้ออ้าง พอผ่านไปก็ไม่ยอมรับน่ะมันพวกขยะ แต่สวี่มู่หยางไม่เหมือนพวกนั้น เขาตั้งใจไม่บริสุทธิ์มาตั้งแต่แรก—ชอบไป๋เนี่ยนชูแต่ไม่กล้าเข้าหาตอนยังมีสติ เลยอาศัยความเมาเพื่อขอความหวาน

ในความทรงจำเมื่อคืน ไป๋เนี่ยนชูไม่ได้ผลักเขาไสออกไป

ตรงกันข้าม เธอกลับเหมือนปลอบเด็กน้อย พาเขากลับมา เปลี่ยนชุดนอนให้ ยื่นน้ำเลมอนให้เขา และก่อนจะไปยังจูบเขาอีก

ถ้าอย่างนั้นเขาพอจะมั่นใจได้ไหมว่า—