กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไป๋เนี่ยนชู เธอพอจะมาที่นี่สักรอบได้ไหม?” ผู่เล่อฉือฝืนใจพูดต่อ “ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร พวกเราค่อยหาทางอื่นกัน…”
“เขาดื่มไปเท่าไหร่?” ไป๋เนี่ยนชูถาม
เฝิงซิวหรานเหลือบมองขวดไวน์ขาวเปล่าบนโต๊ะ ก่อนพูดแทรก “เขาดื่มไวน์ขาวไปแล้วสองขวด! ส่วนใหญ่เขาเป็นคนดื่มเอง”
ทางนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
ทั้งสามกลั้นหายใจ รอคำตอบจากเธอ ทำให้สายโทรศัพท์นี้ดูยาวนานเป็นพิเศษ
“สวี่มู่หยาง?”
จู่ ๆ ไป๋เนี่ยนชูก็เรียกขึ้นมา
เสียงของเธอไม่ดัง แต่ชัดเจนมาก
เรื่องที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างที่สุดก็เกิดขึ้น—
สวี่มู่หยางเด้งตัวขึ้นจากโซฟาราวกับถูกไฟฟ้าช็อตกะทันหัน ก่อนพุ่งเข้าหาโทรศัพท์อย่างไม่คิดชีวิต ท่าทางทั้งรีบร้อนทั้งลนลานจนเกือบชนผู่เล่อฉือกระเด็น