กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือแวววิงวอน สีหน้าก็แสร้งทำเป็นน่าสงสารอย่างถึงที่สุด
ปกติใบหน้าของเฉินอวี่เจ๋อดูดุดันอยู่เสมอ คิ้วขมวดต่ำ ดวงตาเย็นเยียบจนทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
แต่ในเวลานี้ ดวงตาของเขากลับปรือลงเล็กน้อย ขนตาสั่นไหวเป็นครั้งคราว ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่เปียกฝน
หัวคิ้วขมวดแน่น มองเธอตาละห้อย
ไป๋เนี่ยนชูเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ ฝ่ามือของเธอขยับโดยไม่รู้ตัว…
“อืม…”
หางเสียงของเฉินอวี่เจ๋อสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถูกเขาฝืนกลืนกลับลงท้องไป
ทำให้ทั้งตัวของเขาดูน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม
“ได้ไหม? รับปากผมเถอะ ไป๋เนี่ยนชู…คุณหนูใหญ่ไป๋…”
“ผมชอบคุณ…ไม่สิ ผมรักคุณ”