กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในค่ำคืนที่ไป๋เนี่ยนชูกอดหลิงเยี่ยน เขาไม่ได้ร้องไห้
แต่หลังจากกลับไปแล้ว เขายืนอยู่ในห้องน้ำนานแสนนาน
เขาเปิดก๊อกน้ำแรงสุด
จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ฝังใบหน้าลงกับหัวเข่า
หลังจากนั้น ก็เป็นครั้งแรกที่ไป๋เนี่ยนชูจูบเขา ครั้งแรกที่เธอสวมสร้อยคอให้เขา ครั้งแรกที่เธอชมว่าเขาหล่อ รวมถึงตอนที่พวกเขาไปเดตกัน…
“ในบ้านผีสิง ตรงอุโมงค์ที่ทั้งแคบและมืด นายช่วยฉันไว้”
“ถึงจะเห็นด้านที่น่าอับอายของฉัน…นายก็ยังไม่เดินจากไป”
ไป๋เนี่ยนชูไม่เพียงไม่เดินจากไป เธอยังใช้ฝ่ามือปิดริมฝีปากเขา ค่อย ๆ ช่วยปรับลมหายใจให้เขาอย่างอดทน และดึงเขาออกจากความหวาดกลัวทีละก้าว
“ขอบคุณที่ยอมกลับมาตามหาฉัน”
ราวกับปาฏิหาริย์ที่สวรรค์ประทานให้