กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
……ช่างเถอะ
ในเมื่อภูเขาไม่ยอมมาหาเขา เขาก็ไปหาภูเขาเอง
กู้จิ่นสิงไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่าน เมื่อเห็นว่ายังเหลืออีกสองชั่วโมงก็จะถึงเวลางานเลี้ยงที่ตกลงกันไว้ เขาจึงปัดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความไปเองก่อน
[G:เสี่ยวชู ให้ผมไปรับเธอไหม]
ผ่านไปครึ่งนาที เขาก็ได้รับข้อความตอบกลับ
[white:ไม่ต้อง]
ถึงแม้จะเป็นการปฏิเสธ แต่ในวินาทีที่เห็นข้อความนั้น กู้จิ่นสิงก็ยังรู้สึกว่าหัวใจที่ลอยค้างอยู่ทั้งวันได้ตกลงสู่ที่เดิม
เขาก้มสายตา นิ้วเรียวยาวที่ข้อกระดูกชัดเจนเคาะพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดบนหน้าจอ
[G:เสี่ยวชูจะรอคนอื่น แล้วค่อยออกไปพร้อมกันหรือเปล่า]
[white:อือ]