ตอนที่ 136 มนุษย์ โลกของหมาฝนตกตลอดเวลา

ไป๋เนี่ยนชูเพิ่งเคยเห็นท่าทีของสวี่มู่หยางที่ทำท่าจะร้องไห้แต่ไม่ร้องไห้นี้เป็นครั้งแรก

ขนตาของเขาไหวเบา ๆ ราวผีเสื้อที่กางปีกพร้อมจะโบยบิน หางตาแต้มแดงจาง ๆ ริมฝีปากเม้มแน่น

เขาก้มศีรษะลง ลำคอยาวเรียบเนียนขาวผ่อง เส้นเอ็นตึงเล็กน้อย เส้นข้างคอและไหปลาร้าชัดเจนคมคาย

จู่ ๆ ก็มีความคิดแปลกประหลาดแล่นผ่านใจไป๋เนี่ยนชู:

เธอค่อนข้างอยากใช้มือบีบลำคอของสวี่มู่หยาง

ประมาณว่าปรากฏการณ์ทางจิตใจแบบ “อาการอยากทำร้ายของน่ารัก” พอเห็นสัตว์น้อยน่ารักก็อยากกัดสักที บีบสักที หรือแม้แต่ขยี้มัน บังคับให้มันส่งเสียงครางที่ทนไม่ไหวออกมา

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ในหัวก็ปรากฏภาพและรายละเอียดชัดเจนอย่างยิ่ง