กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องนอนเปิดไฟหัวเตียงไว้เพียงดวงเดียว แสงนุ่มนวลจนเกือบจะคลุมเครือเร้าอารมณ์
ซูอี้อันกับไป๋เนี่ยนชูนั่งเคียงกันตรงขอบเตียง ชั่วขณะหนึ่งต่างก็ไม่พูดอะไร
“ให้ผมพูดก่อนนะ” ซูอี้อันมองเธอแล้วพูด
“อืม”
แสงไฟสีเหลืองอุ่นทอดลงบนใบข้างของไป๋เนี่ยนชูเป็นเงาบาง ๆ ทำให้โครงหน้าอันเย็นชานั้นมีไออุ่นขึ้นเล็กน้อย
“……” ซูอี้อันอ้าปาก แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด
คำหวานนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมอง ล้วนเป็นถ้อยคำหวานที่เขาศึกษาทีละคำจากในเน็ต สุดท้ายเขาก็เลือกบทหนึ่งที่ตรงกับสภาพของเขาที่สุด และเป็นคำที่เขาอยากพูดกับเธอที่สุด