กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนเช้า ไป๋เนี่ยนชูยังไม่ได้ลงบันได ก็ได้ยินเสียงของสวี่มู่หยางดังเจื้อยแจ้วอยู่ตรงปากบันไดแล้ว
ทั้งเสียงดัง ทั้งพูดไม่หยุด ราวกับนกกระจอกในยามเช้าตรู่
“พวกนาย พวกเราไปเดตยามค่ำคืนกันคนละครั้งดีไหม อี้อัน นายกับน้องเล็กก็ไปมาแล้วคนละครั้ง คืนนี้ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม ฉันเองก็อยากไปเดตมากจริง ๆ…”
น้ำเสียงนั้นมีทั้งการต่อรองอยู่สามส่วนและการออดอ้อนเอาแต่ใจอีกเจ็ดส่วน เสียงท้ายประโยคลากยาวจนฟังออกได้ชัดเจนว่า สวี่มู่หยางหมดหนทางจริง ๆ แล้ว
ถึงขั้นเรียก “พวกนาย” ออกมาแล้ว
ฝีเท้าของไป๋เนี่ยนชูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองออกไปจากตรงหัวมุมบันได และเห็นสวี่มู่หยางกำลังเกาะพนักโซฟา มองชายอีกหลายคนด้วยสายตาออดอ้อน