ตอนที่ 75 ลูกแมวหน้าเย็นชาที่กลัวรสขม

ไป๋เนี่ยนชูฝันไป

ในความฝันมีเพียงสีแดงฉานที่ทอดยาวสุดสายตา เสียงสับสนวุ่นวายหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ บีบเค้นเส้นประสาทของเธอ

มีทั้งเสียงคร่ำครวญแหลมสูงที่ใกล้จะแตกสลาย เสียงวิงวอนและสะอื้นไห้ของพวกเดียวกัน รวมถึงเสียงคำรามแหบพร่าและคำรามลั่นของอสุรกาย เสียงรบกวนเหล่านี้พันเกี่ยวกัน ราวกับเลื่อยขึ้นสนิมที่กำลังเลื่อยสมองของเธอไปมา

ความเหนื่อยล้าราวกับบึงโคลนกลืนกินเธอ ค่อย ๆ ดึงเธอลงไปทีละนิด และตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยคิดจะดิ้นรนเลย

นี่คือจุดจบแล้วหรือ?

เธอรู้สึกได้ว่าเปลือกร่างนี้เกินขีดจำกัดที่มันจะรับไหวมานานแล้ว เต็มไปด้วยบาดแผลจนพรุน ไม่อาจประคองต่อไปได้อีก