ตอนที่ 61 เครื่องรางที่เป็นของเขาคนเดียวจากนี้ไป

“หนักไหม?”

เฉินอวี่เจ๋อขมวดคิ้ว มองเจ้าหมาที่นอนหมอบอยู่บนตักของไป๋เนี่ยนชูด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

แถมยังเป็นสุนัขพันธุ์ปั๊กที่ถูกเลี้ยงจนตัวอ้วนกลมอีก

ให้ตายสิ…ไม่รู้จักน้ำหนักตัวเองเอาเสียเลย

เขากลัวจริง ๆ ว่า “หมูปั๊ก” ตัวนี้จะกดตักของไป๋เนี่ยนชูจนเธอเจ็บ จึงถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ให้ผมอุ้มมันไหม?”

แต่เจ้าปั๊กตัวนี้กลับเหมือนมีสติปัญญาขึ้นมา พอเฉินอวี่เจ๋อยื่นมือเข้าไป มันก็ลืมตากลมโตสีดำสนิท หูตกลง แล้วส่งเสียง “งืม ๆ” ใส่ไป๋เนี่ยนชู

ไป๋เนี่ยนชูเม้มริมฝีปากแล้วปฏิเสธ “ไม่ต้อง”

เฉินอวี่เจ๋อ “...”

ไม่ใช่ว่าเขามีอคติ

เขารู้สึกจริง ๆ ว่าสุนัขพันธุ์ปั๊กทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่ เทียบกับสุนัขพันธุ์อะแลสกันมาลามิวต์ที่นอนอย่างสงบอยู่ข้างเท้าของไป๋เนี่ยนชูไม่ได้เลย