ตอนที่ 29 รอยยิ้มที่ปรากฏเพียงชั่ววูบ

จากนั้นก็เป็นความเงียบชั่วครู่

เฉินอวี่เจ๋อกับไป๋เนี่ยนชูนั่งเคียงข้างกันใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ไป๋เนี่ยนชูแหงนหน้ามองดวงดาว ส่วนเขาเอียงศีรษะมองเธอ

สีหน้าของไป๋เนี่ยนชูจริงจังมาก หางคิ้วอ่อนโยน ราวกับกำลังมองผ่านหมู่ดาวผืนนี้ไปยังสถานที่อีกแห่ง รอบกายของเธอคล้ายถูกครอบคลุมด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น แยกโลกภายนอกออกไป

เฉินอวี่เจ๋อมองอยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นก็เกิดภาพลวงตาแสนประหลาดขึ้นมา ความรู้สึกที่เธอมอบให้ผู้คนช่างมหาสุญตาและไม่เป็นจริงเกินไป ราวกับเงาร่างหนึ่งที่ไม่ควรอยู่ที่นี่

นิ้วมือของเขางอเข้าหากันอยู่ข้างลำตัว จู่ ๆ ก็อยากยื่นมือไปสัมผัสเธอสักครั้ง เพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายมีตัวตนอยู่จริง

และเฉินอวี่เจ๋อก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ