ตอนที่ 23 เพียงสบตาก็ตราตรึงหมื่นปี

“ถ้าจะใช้เพลงหนึ่งเพลงมาอธิบาย…”

สายตาของซูอี้อันตกลงบนร่างของไป๋เนี่ยนชู

เวลามองคน สายตาของเขามักอ่อนโยนและแผ่วเบา ไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดหรือถูกกดดันจากการถูกจ้องมอง ราวกับสายน้ำใสที่ไหลเอื่อย ๆ ไปถึงตัวอีกฝ่ายอย่างไม่เร่งรีบ

“เพลง ‘ฝากใจชั่วร้อยปี’ แล้วกัน” (เพลงต้นฉบับขับร้องโดย: หวังเทียนเกอ)

รออยู่ไม่กี่วินาที ช่องคอมเมนต์ลอยก็เต็มไปด้วยสติกเกอร์รูปถั่วเหลืองเรียงแถวยาว

【มีแค่นี้เองเหรอ? (มีมถั่วเหลืองทำหน้าผิดหวัง)】

【โอกาสแสดงความสามารถดี ๆ แบบนี้ ชายหมายเลขหนึ่งยังไม่ร้องอีกเหรอ?】

【ชื่อเพลงนี้ช่างชัดเจนแจ่มแจ้งจริง ๆ (ภาพหัวเราะพลางกุมขมับ)】

【ตรงขนาดนี้ ชายหมายเลขหนึ่งไม่คิดจะแสดงแล้วเหรอ】